رویترز به نقل از یک مقام آمریکایی گزارش داد که گزینههای نظامی در دست بررسی شامل حملات هوایی علیه رهبران نظامی و سیاسی رژیم ایران است. شواهد نشان میدهد که سیاست آمریکا وارد فاز «فشار هوشمند چندلایه» شده است؛ ترکیبی از ابزارهای اقتصادی، نظامی و دیپلماتیک که بهصورت همزمان و همافزا به کار گرفته میشوند. در سطح میدانی هم حفظ آمادگی نظامی آمریکا نشان میدهد که گزینه نظامی همچنان روی میز است.
به گفته ناظران، آنچه امروز میان تهران و واشنگتن جریان دارد، نوعی «تعلیق استراتژیک» است؛ وضعیتی که در آن، نه مسیر توافق هموار شده و نه تصمیم به تقابل قطعی گرفته شده است. رفتار رئیس جمهور آمریکا را هم باید در چارچوب دو ویژگی اصلی او تحلیل کرد: تمایل به «معاملهگری پرریسک» و در عین حال پرهیز از جنگهای فرسایشی.
با این حال، محاصره دریایی ایران سطح تنش را افزایش داده که خطر «خطای محاسباتی» را به همراه دارد. تجربههای پیشین نشان داده که بسیاری از بحرانها، بر اساس اصول و تصمیمات از پیش طراحیشده شکل نگرفته اند، بلکه بر اساس زنجیرهای از سوءبرداشتها شکل گرفتهاند. به همین دلیل، حتی در شرایطی که ارادهای برای جنگ تمامعیار وجود ندارد، پویاییهای میدانی میتوانند بهسمت درگیری ناخواسته حرکت کنند.
