وی در این گفتگو با آدام اسمیت، درباره زندگی اولیهاش به عنوان مهاجر و پناهنده در اردن، نحوه شگفتانگیز توسعه رشتهاش و جذابیت بینظیر زیبایی شیمی صحبت میکند.
اسمیت: سلام پروفسور یاغی. من آدام اسمیت هستم که از وبسایت جایزه نوبل تماس میگیرم. تبریک فراوان بابت این جایزه.
یاغی: متشکرم. خیلی ممنونم.
اسمیت: اشکالی ندارد که فقط برای چند دقیقه یک مصاحبه سریع برای وبسایت داشته باشیم؟
یاغی: حتما، فقط من در پرواز بودم و در حال خارج شدن از گیت فرودگاه هستم، اما خوشحال خواهم شد که مادامی که اتصال برقرار باشد، با شما صحبت کنم.
اسمیت: چقدر مهربان. عجب جایی شما را گیر انداختهایم. اولین واکنش شما به این خبر چه بود؟
یاغی: متعجب، خوشحال و غرق در حیرت.
اسمیت: شما از خیلی جهات خاص هستید. شما به عنوان پدر حوزه چارچوبهای فلزی-آلی شناخته میشوید. همچنین فکر میکنم شما احتمالا اولین برنده جایزه نوبل باشید که در اردن متولد شدهاید. نمیدانم.
یاغی: کاملاً محتمل است، بله. ممکن است اینطور باشد.
اسمیت: چه مسیری را با شیمی و زندگیتان طی کردهاید؟
یاغی: من در یک خانه بسیار ساده بزرگ شدم و ما دوازده نفر در یک اتاق کوچک بودیم و آن را با گاوهایی که قبلاً پرورش میدادیم، به اشتراک میگذاشتیم. من در خانوادهای از پناهندگان متولد شدم و والدینم به سختی میتوانستند بخوانند یا بنویسند. فکر میکنم پدرم تنها کلاس ششم را تمام کرده بود و مادرم نمیتوانست بخواند و بنویسد. این یک سفر طولانی بود. منظورم این است که علم بزرگترین نیروی برابرکننده در جهان است.
اسمیت: بله، واقعاً. این گواهی بر این واقعیت است که استعداد در همه جا وجود دارد و باید فقط به افراد فرصتی برای شکوفایی داد. من موافقم.
یاغی: افراد باهوش، افراد با استعداد و ماهر در همه جا وجود دارند. به همین دلیل است که ما واقعاً باید با فراهم کردن فرصت برای آنها، بر آزادسازی پتانسیل آنها تمرکز کنیم.
