زمینه این اقدام، از جمله اختلافات دو کشور بر سر نتایج انتخابات ونزوئلا، تحریم نفتی این کشور از سوی آمریکا، قاچاق مواد مخدر و موضوع مهاجرت است.
اختلاف بر سر “دموکراسی”
ایالات متحده، مانند دیگر کشورهای غربی، نیکلاس مادورو را به عنوان رئیسجمهوری مشروع ونزوئلا به رسمیت نمیشناسد. پس از سرکوب خشونتآمیز مخالفان مادورو در پی نخستین اعلام پیروزی او در انتخابات سال ۲۰۱۳ میلادی، آمریکا شماری از مقامهای ارشد ونزوئلا را به دلیل نقض حقوق بشر تحریم کرد.
انتخاب مجدد مادورو در سال ۲۰۱۸ نیز “غیرقانونی” عنوان شد. همین ارزیابی درباره انتخابات سال ۲۰۲۴ نیز مطرح شد؛ انتخاباتی که اپوزیسیون ونزوئلا خود را پیروز واقعی آن خود میدانست.
اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه وله
میان سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳، آمریکا و به دنبال آن حدود ۶۰ کشور دیگر، خوان گوایدو، رهبر وقت اپوزیسیون، را به عنوان “رئیس جمهوری موقت” به رسمیت شناختند؛ اقدامی که به قطع روابط دیپلماتیک با کاراکاس انجامید.
اپوزیسیون ونزوئلا اخیرا ماریا کورینا ماچادو، سیاستمدار راستگرا و برنده سال گذشته جایزه نوبل صلح، را به عنوان رهبر خود برگزید. ماچادو پس از انتخاب مجدد و مناقشهبرانگیز مادورو در سال ۲۰۲۴، در این کشور در زندگی مخفی به سر میبرد.
اتهام دخالت آمریکا در امور داخلی ونزوئلا
دولت مادورو بارها ایالات متحده را به دخالت در امور داخلی ونزوئلا متهم کرده بود. او در سال ۲۰۱۹، پس از تلاشی نافرجام برای قیامی نظامی در ونزوئلا، آمریکا را متهم به سازماندهی یک “کودتای فاشیستی” کرد.
او یک سال بعد، در دوران نخست ریاست جمهوری ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا را متهم به هدایت حملهای مسلحانه به ونزوئلا از مسیر دریا کرد.
دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید
مادورو در ماه اکتبر گذشته نیز، پس از اظهارات ترامپ مبنی بر موافقت با اقدامات اطلاعاتی آمریکا در ونزوئلا، نسبت به “کودتای” سازمان سیا در این کشور هشدار داد.
تحریم نفتی آمریکا علیه کاراکاس
ونزوئلا بزرگترین ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارد. واشنگتن با هدف فلج کردن اقتصاد ونزوئلا و کنار زدن نیکلاس مادورو از قدرت، از سال ۲۰۱۹ تحریم نفتی علیه این کشور را اعمال کرد.
پیش از آن، نفت ۹۶ درصد از تولید ناخالص داخلی ونزوئلا را تشکیل میداد و سهچهارم درآمدهای نفتی این کشور از مشتریان آمریکایی تأمین میشد.
از آن زمان، ونزوئلا نفت خود را در بازار سیاه، با قیمتی به مراتب پایینتر از نرخ جهانی، به ویژه به چین میفروشد. واشنگتن در هفتههای گذشته از “محاصره کامل” نفتکشهای ونزوئلا خبر داد و چندین کشتی آن را توقیف کرد.
دونالد ترامپ پس از آغاز دوره دوم ریاست جمهوری خود در سال گذشته، مجوزهای نفتی شرکتهای چندملیتی را، که با وجود تحریمها در ونزوئلا فعالیت میکردند، لغو کرد. شرکت آمریکایی “شِورون” از ماه ژوئیه گذشته مجوزی ویژه در اختیار داشته است.
طبق آمار سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، تولید نفت ونزوئلا از ۳.۵ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۰۸ به کمتر از یک میلیون بشکه کاهش یافته است؛ کاهشی که هم به تحریمهای آمریکا و هم به فرسودگی تأسیسات نفتی این کشور نسبت داده میشود.
ونزوئلا که به ویژه بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۱ با بحران شدید اقتصادی روبهرو بوده، همچنان در وضعیت اقتصادی نابسامانی قرار دارد؛ وضعیتی که مادورو عامل اصلی آن را تحریمهای ایالات متحده میدانست.
اتهام قاچاق مواد مخدر علیه مادورو
در ماه مارس ۲۰۲۰، نیکلاس مادورو در ایالات متحده به اتهام “تروریسم مواد مخدر” تحت پیگرد قرار گرفت و واشنگتن برای دستگیری او جایزهای ۱۵ میلیون دلاری تعیین کرد. در اوایل سال ۲۰۲۵ این جایزه به ۲۵ میلیون دلار افزایش یافت و در ماه اوت به ۵۰ میلیون دلار رسید.
پس از آن، ایالات متحده با اعزام شمار زیادی ناو جنگی و بزرگترین ناو هواپیمابر خود، یعنی “یواساس جرالد آر. فورد”، به همراه دهها جت جنگنده به منطقه دریای کارائیب، حمله به شناورهایی را آغاز کرد که ادعا میشد حامل مواد مخدر هستند.
این حملات تاکنون بیش از صد کشته بر جای گذاشته است. با این حال، هنوز هیچ مدرکی ارائه نشده که نشان دهد این شناورها واقعاً متعلق به قاچاقچیان مواد مخدر بودهاند.
واشنگتن مادورو را به هدایت قاچاق مواد مخدر برای “کارتل خورشیدها” (Cartel de los Soles) متهم میکند؛ کارتلی که وجود آن، به گفته بسیاری از کارشناسان، هنوز ثابت نشده است.
مادورو در مقابل، با رد همه این اتهامها، آمریکا را متهم میکند که صرفاً به دنبال کنترل نفت ونزوئلاست. گفته میشود که ونزوئلا، برخلاف کشور همسایهاش کلمبیا، تولیدکننده عمده مواد مخدر نیست، بلکه عمدتاً به عنوان مسیری ترانزیت عمل میکند.
مناقشه بر سر مهاجران
ترامپ در چارچوب رویکرد سختگیرانه خود علیه مهاجرت غیرقانونی از آمریکای مرکزی و جنوبی، دولت کاراکاس را مسئول ورود شمار زیادی از مهاجران ونزوئلایی به ایالات متحده میداند.
ترامپ این اتهام را مطرح کرده است که “صدها هزار زندانی از زندانها” و نیز “ساکنان بیمارستانهای روانی” از ونزوئلا به سمت آمریکا “رانده” شدهاند.
به گزارش سازمان ملل متحد، از سال ۲۰۱۴ تاکنون حدود هشت میلیون ونزوئلایی به دلیل بحران اقتصادی و سیاسی از کشور خود گریختهاند؛ رقمی که نزدیک به یکچهارم جمعیت ونزوئلا را تشکیل میدهد. طبق این گزارش، بیشتر این افراد به کشورهای آمریکای لاتین پناه بردهاند و گروهی نیز راهی ایالات متحده شدهاند.
ترامپ در سال ۲۰۲۵ وضعیت حمایت ویژه از مهاجران ونزوئلایی را لغو کرد و هزاران نفر از آنان از آمریکا اخراج شدند. ایالات متحده در بهار سال گذشته بیش از ۲۵۰ ونزوئلایی را، بدون ارائه شواهد و مدارک و بی محاکمه، اخراج کرد و به زندان بدنامی در السالوادور فرستاد.
این افراد ناچار شدند چهار ماه در آنجا بمانند تا اینکه سرانجام اجازه بازگشت به کاراکاس را یافتند. دولت ونزوئلا و سازمانهای حقوق بشری، در این ارتباط اتهام “شکنجه” زندانیان در دوران بازداشت را مطرح کردند.
