نشریه فارن پالیسی نیز در مطلبی نوشت: سیاست خارجی ترامپ در دولت دوم، ترکیبی از معاملهمحوری و غیرقابلپیشبینیبودن است که برندگان و بازندگان روشنی ساخته است. چین، عربستان، سوریه، آرژانتین و پاکستان توانستهاند با تطبیق با منطق معاملهای ترامپ امتیاز بگیرند، اما برخی دیگر از جمله ونزوئلا، زیر فشار تحریمها یا تنشهای سیاسی قرار گرفتهاند. تصویر کلی، جهانی با روابط ناپایدار، فشار ابزاری و اولویتدادن به منافع مقطعی آمریکاست.
این منبع افزود: در توصیف سبک حکمرانی ترامپ، بهویژه در شیوه تعامل او با دیگر کشورها معمولاً دو واژه بیش از همه تکرار میشود: «غیرقابلپیشبینی» و «معاملهمحور». «معاملهمحور» بودن، برای شماری از متحدان، شرکا و حتی رقبای آمریکا الزاماً ناخوشایند نیست؛ اما «غیرقابلپیشبینی» بودن او، در یک سال گذشته، حتی برخی از نزدیکترین و پایدارترین شراکتهای واشنگتن را نیز وارد تلاطم کرده و از تعادل بیرون برده است.
