در بسیاری از مناطق کابل، دیگر از شیرهای آب خانگی قطرهای جاری نمیشود و خانوادهها مجبور به خرید آب از تانکرها یا استفاده مکرر از آب مصرفی هستند.
دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید
در گفتوگو با خبرگزاری فرانسه، “بیبی جان” یک زن خانهدار ۴۵ ساله میگوید که باید مصرف آب خانوادهاش را بهشدت کنترل کند. او هر هفته حدود دو یورو برای آب هزینه میکند؛ پولی که میتوانست صرف بهداشت یا غذا شود. مانند بسیاری دیگر از زنان کابل، او حتی در دوران قاعدگی نیز به دلیل نبود محصولات بهداشتی مناسب، ناچار است بارها لباسهای خود را با همین آب محدود بشوید.
منابع آب زیرزمینی در حال پایان یافتن است
سازمان یونیسف هشدار داده که اگر اقدامی فوری صورت نگیرد، منابع آب زیرزمینی کابل تا سال ۲۰۳۰ بهطور کامل خشک خواهند شد. جمعیت این شهر از یک میلیون نفر در سال ۲۰۰۱ به حدود شش میلیون در سال جاری افزایش یافته است، اما زیرساختهای آبی همچنان عقبماندهاند. تقریباً نیمی از چاههای شهر خشک شدهاند و بسیاری از مردم بهناچار آب مصرفی را از تانکرها میخرند.
طبق گزارش “اِلکه گوتشالک” از سازمان آلمانی “کمک به گرسنگان جهان”، بیشتر خانوارها برای تامین آب مجبور به حفر چاههای عمیق هستند، اما عمق این چاهها بهطور نگرانکنندهای افزایش یافته است: «از ۸۰ متر در چند سال پیش به ۱۵۰ متر و اکنون حتی تا ۳۰۰ متر. در این عمق، خطر پمپاژ فلزات سنگین و نمک نیز بیشتر میشود.»
نبود سرمایهگذاری و تحریمهای بینالمللی
از زمان بازگشت طالبان به قدرت، کمکهای بینالمللی به افغانستان به شدت کاهش یافته و بیشتر پروژههای زیربنایی متوقف شدهاند. ایالات متحده، که تا پیش از سال ۲۰۲۱ نیمی از کمکهای بشردوستانه به افغانستان را تامین میکرد، تقریباً تمام حمایتهای خود را متوقف کرده است.
اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه وله
در شرایطی که مردم این کشور مجبورند تا ۳۰ درصد از درآمد ناچیز خود را صرف خرید آب کنند، بسیاری به ناچار دست به قرض گرفتن میزنند. “بیبی جان” میگوید: «اگر شوهرم روزی ۱۵۰ افغانی درآمد داشته باشد، همهاش صرف خرید آب میشود. بچههایم به من میگویند: تو آب خریدی ولی برای ما چیزی نخریی.»
بحران اقلیمی و بیثباتی سیاسی
کابل که در منطقهای خشک و نیمهخشک واقع شده، از جمله پایتختهای جهان است که بیشترین آسیب را از تغییرات اقلیمی میبیند. کاهش بارندگی، خشکسالیهای پیدرپی، و سوءمدیریت منابع آبی شرایطی را ایجاد کرده که زندگی در این شهر برای بسیاری از مردم به چالشی روزانه تبدیل شده است.
شفیعالله زاهدی از شرکت دولتی تامین آب میگوید: «تأمین آب تنها حدود ۲۰ درصد از شهر را پوشش میدهد. ۸۰ درصد بقیه شهروندان نیز به آب نیاز دارند. همه باید دسترسی پایدار به آب داشته باشند، اما امکانات در اختیار نداریم.»
آب، کالایی لوکس در یکی از فقیرترین کشورهای جهان
در کشوری که بیش از ۸۵ درصد مردم زیر خط فقر زندگی میکنند، آب به کالایی لوکس تبدیل شده است. به گفته کارشناسان، خانوادههای فقیر بین ۲۰ تا ۳۰ درصد درآمد خود را صرف تهیه آب میکنند؛ برخی حتی برای این منظور وام میگیرند.
حل بحران آب در کابل نیازمند سرمایهگذاری گسترده در زیرساختهای آبرسانی، بهروزرسانی شبکههای توزیع و توسعه تصفیهخانهها است. اما با تداوم انزوای سیاسی افغانستان و کاهش کمکهای بینالمللی، امیدی به بهبود سریع شرایط وجود ندارد. خانوادههایی مانند خانواده بیبی جان، هر روز با تصمیمی دشوار مواجهاند: آب بخرند یا غذا؟
