به گزارش اقتصادنیوز، مذاکرات بر سر احیای برجام در وین به نقطه حساس خود رسیده و ساعت به سرعت در حال سپری شدن است.

میخائیل اولیانوف، نماینده روسیه در مذاکرات دقایقی پیش در توییتی نوشت: چند اختلاف باقی مانده است.

حسین امیرعبداللهیان، وزیر خارجه جمهوری اسلامی نیز گفت برای رسیدن به توافق لازم است که آمریکا به پیشنهادات ایران واکنش واقع‌بینانه نشان دهد.

محمد مرندی، مشاور هیأت مذاکره‌کننده جمهوری اسلامی هم در مصاحبه با شبکه المیادین گفت که پیشرفت کلی در مذاکرات حاصل شده اما برخی مسائل همچنان نیاز به حل‌وفصل دارد.

وی با اشاره به بدعهدی‌های آمریکا در خصوص توافقنامه‌ها در طول تاریخ افزود: آمریکا بایستی تصمیماتی اتخاذ کند که دغدغه‌های ما را برطرف سازد.

مرندی تأکید کرد: نمی‌دانم که به توافق می‌رسیم یا خیر و شانس دستیابی به توافق ۵۰ درصد است.

به نظر می رسد دو مسئله مورد اختلاف اصلی در این دور از مذاکرات، مسئله پرونده های مفتوح ایران در آژانس بین المللی انرژی اتمی و مسئله تحریم ها است. مواردی که به نظر می رسد مصالحه بر سر آنها دست کم نیاز به تصمیماتی خارج از طرف های حاضر در میز مذاکره دارد.

در واقع چنانچه ایران هرگونه توافقی را منوط به حل مسائل پادمانی با آژانس کرده باشد، نهایی شدن توافق بستگی به تصمیم شورای حکام آژانس انرژی اتمی دارد که نشستی فصلی آتی آن در ماه سپتامبر برگزار خواهد شد.

از سوی دیگر شنیده شده در مسئله تحریمها نیز طرف ایرانی خواهان تضمین این مسئله از سوی دولت آمریکا شده که شرکت های خارجی که اقدام به سرمایه گذاری در ایران کرده اند، دستکم به مدت سه سال، حتی در صورت خروج دوباره واشنگتن از برجام، مشول تحریم های وزارت خزانه داری آمریکا نخواهند شد.

اکنون به نظر می رسد با روشن تر شدن دو گره اصلی در جریان مذاکرات کنونی، چشم انداز نهایی شدن توافق دست کم در روزهای آتی منتفی باشد.

با گذشت سی سال از ترور فریدون فرخزاد، صدایش هنوز طنین‌انداز است. این صدا را مرگ نتوانست خاموش کند. فرخزاد محبوب‌تر از پیش، هرجا که اعتراض علیه بیداد باشد، حضور دارد.

فریدون فرخزاد، شاعر، خواننده، بازیگر سینما و شومن مخالف جمهوری اسلامی، سی سال پیش (۱۳۷۱) در چنین روزهایی به قتل رسید و پیکر بی‌جان او در روز شانزدهم مرداد در منزل مسکونی‌اش در شهر بن آلمان کشف شد.

پلیس آلمان در حالی جسد سلاخی‌شده و غرق در خون او را یافت که اثر ۳۷ ضربه چاقو بر پیکرش دیده می‌شد. اگر چه شواهد فراوانی بر دخالت جمهوری اسلامی در این قتل وجود دارد، ولی تا کنون با گذشت سی سال هنوز پلیس آلمان نتوانسته پرونده این قتل را مختومه اعلام دارد.

فریدون فرخزاد نخستین فرد از مخالفان رژیم نبود که در خارج از کشور ترور شد. پیش از او کسانی دیگر، از جمله شهریار شفیق، شاپور بختیار، عطاء‌الله بای‌احمدی، عبدالرحمان قاسملو، عبدالرحمان برومند، صادق شرفکندی و بسیارانی دیگر کشته شده بودند. ترور و تلاش برای ترور از سوی جمهوری اسلامی هنوز هم ادامه دارد.

در بهار سال ۱۳۵۸ آیت‌الله خلخالی به عنوان نخستین حاکم شرع دادگاه‌های انقلاب اسلامی، پس از اعدام گروهی از وابستگان حکومت پهلوی، برای عده‌ای نیز که از کشور گریخته بودند، غیاباً حکم اعدام صادر کرد.

خلخالی اعلام کرد: «در نظر ملت ایران اگر کسی بخواهد در خارج، در هر کشوری، آن‌ها را ترور کند، هیچ دولتی حق ندارد او را به عنوان تروریست محاکمه کند؛ زیرا او عامل اجرای حکم دادگاه انقلاب اسلامی است. لذا آن‌ها مهدورالدم هستند و در هر جا باشند حکم درباره آن‌ها همین است. هر ایرانی که یکی از این افراد را در کشورهای خارجی بیابد و به قتل برساند، عامل اجرای حکم دادگاه انقلاب محسوب خواهد شد».

فریدون فرخزاد از جمله آن “مهدورالدم”هایی در میان کشته‌شدگان بود که سیمایی شاخص داشت؛ بدون هیچ ترسی در شمار نخستین افرادی بود که نه تنها خمینی و مذهب، بل‌که فرهنگ ایرانی را نقد می‌کرد. برای او مهم این نبود که خمینی را فردی بی‌سواد و عامی بخواند، برای او اما مهم این بود که چرا این‌همه افراد تحصیل‌کرده از خمینی و نظامی که در خون بنیان گرفته و هم‌چنان خون می‌ریزد، حمایت می‌کنند.

فرخزاد شهامت این را داشت که حتی از دوستداران خویش، همه آنانی که به کنسرت‌هایش می‌رفتند، انتقاد کند. برایش از نظر پایگاه فکری، آن‌که در ایران بر مسند قدرت نشسته با کسی که در خارج از کشور پاسدار سنت‌های پوسیده است، هیچ فرقی نداشت. او بی‌هیچ ترسی باورهای پوسیده قرون را که اکنون از پستو‌های تار و نمور تاریخ بیرون کشیده شده بودند، به نقد می‌کشید. بر این فرهنگ می‌تاخت و مردم را به آموختن تشویق می‌کرد.

شاید بزرگ‌ترین علت این‌که هنوز هم پس از سی سال فیلم شوهایش بیننده دارد، این باشد که سخنانش هنوز سخن روز است. به‌راستی نیز باید سال‌ها می‌گذشت تا آن‌چه را او در آن زمان با جسارت در برابر همگان بیان می‌داشت، حال برای مردم در هستی اجتماعی‌شان ملموس گردد.

بخشی بزرگی از جامعه ایرانی سیمای واقعی و منحصر به فرد فریدون فرخزاد را در پی مرگ او کشف کردند. کسانی خواستند در برادر بودن با فروغ فرخزاد برایش ارزشی بیابند. در واقع او خود “شومن”ی برجسته بود. شوهای او بسیار متفاوت با دیگر شوهای تلویزیون ملی ایران بود. فرخزاد حرف می‌زد، انتقاد می‌کرد، تشویق می‌کرد و می‌خواست بر آگاهی بیننده بیفزاید.

او از جمله نخستین کسانی‌ست که در کنسرت‌هایش در برابر رژیم جمهوری اسلامی می‌ایستد. او همین روش را در شوهای دوران تبعید خویش نیز پی‌گرفت: «من برای ملتم می‌ایستم. سینه‌ام را سپر می‌کنم… در مقابل الله‌اکبر زنده باد ایران را می‌گذارم. در مقابل تاسوعا و عاشورا عید نوروز را می‌گذارم… یک روز ملت ما آزاد میشه و این روز زیاد دور نیست. فرهنگ همیشه غالب میشه بر زور و ستم و قلدری…».

در میان آن‌چه تا کنون از فریدون فرخزاد نوشته شده است، “خنیاگر در خون” اثر میرزاآقا عسگری (مانی) تنها کتابی‌ست که به زندگی و مرگ او پرداخته است. این کتاب که در سال ۲۰۰۵ میلادی در ۲۰۶ صفحه توسط نشر هومن در آلمان منتشر شد، سپس تکمیل گردید و هم‌اکنون نسخه کامل‌شده آن برای دسترسی عموم در فضای مجازی موجود است. مانی در پی این کتاب با دستمایه قرار دادن زندگی فرخزاد رمان مستند “ترور در بن” را نوشت.

دویچه وله

شنبه پانزدهم مرداد، سی و یک سال از ترور دکتر شاپور بختیار در پاریس توسط ماموران جمهوری اسلامی می‌گذرد. شاپور بختیار، آخرین نخست‌وزیر پیش از انقلاب اسلامی، در دوره ۳۷ روزه نخست‌وزیری‌اش در دی و بهمن ۱۳۵۷ دست به اقدامات عمده‌ای زد که از مهمترین خواست‌های ایرانیان بود و است: آزادی مطبوعات، آزادی زندانیان سیاسی، جدایی دین و دولت و رعایت اعلامیه جهانی حقوق بشر، توسعه عدالت اجتماعی- اقتصادی، و آزادی‌های سیاسی.

بختیار نخستین چهره شاخص ایران است که پیشنهاد انتخابات آزاد با نظارت بین‌المللی را مطرح کرد. بسیاری از خواسته‌ها و مطالبات امروز مردم ایران همان‌هایی است که بختیار در بیش از چهار دهه پیش برای وصول به آنها کمر همت بست.