در حالی که تصاویری ازحمله شدید به یک معترض و شلیک به او از فاصله نزدیک در ایران منتشر شده، وزیر خارجه آلمان حمله به معترضان ایرانی مقابل سفارت ایران در برلین را محکوم کرد و گفت، خاطیان “باید منتظر پاسخ شدید قضایی باشند.”اخبار همرسانی‌شده در شبکه‌های اجتماعی حکایت از ادامه اعتراضات شبانه در محلات مختلف شهرهای ایران دارد.

در این میان ویدئویی از ضرب و شتم یک معترض و شلیک به او احتمالا در “نازی‌آباد تهران” منتشر شده که تاریخ آن مشخص نشده ولی سه‌شنبه ۱۰ آبان در شبکه‌ها قرار گرفته است. در این ویدئو دیده می‌شود که حدود ۱۰ مأمور ابتدا به شدت به یک مرد حمله‌ور می‌شوند و سپس یک مأمور با موتور از روی او رد می‌شود و بعد از فاصله نزدیک به او شلیک می‌شود.

برخی انتشار چنین تصاویری را هدفمند دانسته و می‌گویند، هدف اشاعه جو ترس و ارعاب در جامعه است.

مجموعه مطالب: خیزش مردمی ۱۴۰۱

بربوک حمله به معترضان ایرانی در برلین را محکوم کرد

وزیر خارجه آلمان باز هم حمله به مخالفان ایرانی جمهوری اسلامی را که برای حمایت از معترضان داخل کشور از نیمه اکتبر مقابل سفارت ایران در برلین اطراق کرده بودند به‌شدت محکوم کرد.

پلیس می‌گوید، چند مرد ناشناس به چهار مردی که در کاروانی سیار مقابل سفارت ایران به حمایت از معترضان برخاسته‌اند حمله و سه نفر از آن‌ها را زخمی کرده‌اند.

آنالنا بربوک گفت: «آن کس که فکر کرده می‌تواند ترس و ارعاب علیه تظاهرکنندگان را به خیابان‌های آلمان نیز بیاورد اشتباه کرده و باید منتظر پاسخ شدید قضایی باشد.» او تأکید کرد که در آلمان تهدید علیه آزادی بیان تحمل نخواهد شد.

مردان مهاجم که از جمله “با چاقو” به معترضان مقابل سفارت حمله کرده‌اند با خودرویی فرار کرده‌اند و پلیس سرگرم جست‌وجو برای یافتن آن‌ها و این خودروست.

اجتماع ایرانیان مقابل وزارت خارجه آلمان

معترضان به سرکوب در ایران در مقابل وزارت خارجه آلمان در برلین اجتماع کرده و از جمله شعار “زندگی توماج در خطره” سر داده‌اند.

اشاره این شعار به بازداشت توماج صالحی، خواننده رپ اعتراضی است که چند روز پیش خبر بازداشت‌ او در رسانه‌های حکومتی منتشر شد.

هشدار عبدالحمید به سرکوبگران

مولوی عبدالحمید، امام‌جمعه اهل سنت زاهدان خطاب به سرکوبگران نوشته است که وقتی به “سرکوب، زور و سرنیزه” توسل می‌کنند به این فکر کرده‌اند که در آینده چگونه می‌خواهند با همین مردم زندگی کنند؟

اعتراضات در زاهدان پس از کشتار خونین نماز جمعه ۸ مهر بالا گرفت و بارها با سرکوب شدید و بازداشت معترضان پاسخ داده شد.

ادامه اعتراض‌های شبانه

شبکه‌های اجتماعی حاوی ویدئوهایی است که حاکی از ادامه اعتراضات در شامگاه سه‌شنبه ۱۰ آبان است.

“در شهرک پرند” صدای تیراندازی و شعار شنیده می‌شود.

شهرک اکباتان که پس از تداوم اعتراضات در آن، سخنگوی شورای شهر تهران از تلاش برای تغییر نام آن خبر داد، امشب نیز از کانون‌های اصلی اعتراضات بوده است.

از محله نارمک ویدئویی منتشر شده که در آن شعار “می‌کشم، می‌کشم، هرآنکه خواهرم کشت” شنیده می‌شود.

در این ویدئو از “درگیری‌های شدید بین مردم و نیروهای بسیج و سپاه در دهلران” گزارش شده است.

میاندوآب نیز صحنه اعتراضات و درگیری با مأموران امنیتی است که سعی در بازداشت معترضان دارند.

شعار در مراسم چهلم سیاوش محمودی

مراسم چهلم سیاوش محمودی، از کشته‌شدگان اعتراضات سراسری در بهشت زهرای تهران: «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان»

ادامه “شکستن سکوت” جامعه فرهنگی و هنری

مهناز محمدی، نویسنده و مستندساز در توییتی همکارانش را دعوت به “شکستن سکوت” کرده است.

آتش‌سوزی مرگبار در اوین در بحبوحه خیزش سراسری، بار دیگر افکار عمومی را متوجه پشت دیوارهای این زندان بدنام کرد. دویچه‌وله فارسی از خلال گفت‌وگو با سه زندانی سیاسی سابق، نگاهی انداخته است به آنچه در راهروهای اوین می‌گذرد.زندان اوین در شمال تهران به دلیل نقض حقوق بشر و بدرفتاری با زندانیان سیاسی شهرتی جهانی دارد. آتش‌سوزی روز شنبه ۲۳ مهرماه بار دیگر توجهات را به سمت این زندان کشاند. رسانه‌های وابسته به جمهوری اسلامی کشته شدن ۸ زندانی و زخمی شدن ۶۱ نفر دیگر را رسما تائید کرده‌اند.

انوشه آشوری، تاجر ایرانی – بریتانیایی، بیش از چهار سال در زندان اوین محبوس بوده است. او بخشی از دوران حبس خود را در بند ۷ زندان اوین گذراند؛ جایی که مقامات جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند آتش‌سوزی زندان در آنجا رخ داده است.

او در سال ۲۰۱۷ میلادی هنگامی که برای ملاقات با مادرش به ایران رفته بود، به اتهام “جاسوسی برای اسرائیل” دستگیر شد.

آشوری درباره دستگیری خود می‌گوید: «در شوک کامل بودم. سر تا پا بی‌حس شده بودم. نمی‌دانستم چه خبر است. من را با چشمان بسته بردند».

او در گفت‌وگو با دویچه‌وله فارسی درباره شرایط اسفبار زندانو آزاری که در دوران بازداشتش در سالن ۱۲ بند ۷ اوین متحمل شد، می‌گوید: «وضعیت در سالن ۱۲ بسیار وحشتناک بود. ما با مشکلاتی از جمله ساس، سوسک، موش و غذای کثیف دست و پنجه نرم می‌کردیم».

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

انوشه آشوری توضیح می‌دهد: «سالن شماره ۱۲ شامل چهار اتاق بود که بین ۶۵ تا ۷۰ نفر در آنجا اسکان داده شده بودند، به اضافه اتاق دیگری که متعلق به نماینده بند بود. او یک زندانی مالی بود و با “خدمتکارانش” در آنجا زندگی می‌کرد. این سالن‌ها را به این ترتیب اداره می‌کنند. مسئولان زندان یک نفر را از بند مالی می‌آورند و آنجا می‌گذارند تا آن سالن را برایشان اداره کند».

“استخر استثمار”

آشوری از محلی به نام “مرکز فرهنگی” در زیرزمین بند ۷ یاد می‌کند که به گفته او قبلا استخری بزرگ در آن قرار داشت، اما بعدا تبدیل به کارگاهی شد که در آن “زندانیان را برای دوختن لباس زندان به استثمار می‌کشند.”

او در عین تأیید احتمال وقوع آتش‌سوزی در کارگاه خیاطی، تاکید می‌کند که نمی‌توان اظهارنظر محکمی درباره آنچه واقعا در آنجا اتفاق افتاده است، ارائه کرد.

آشوری با اشاره به تصویر منتشرشده از راه پله فلزی سوخته بیرون “مرکز فرهنگی”، می‌گوید: «از آن پله‌ها بالا می‌رفتیم و گاهی ناهارمان را آنجا می‌بردیم، زیرا یکی از معدود مکان‌هایی است که می‌توان از آنجا کوه‌های البرز را در شمال تهران دید».

انوشه آشوری سپس می‌افزاید: «من به شدت نگران دوستانم و همه افرادی که پشت سر گذاشتم، هستم. واقعا نمی‌دانم کلمات را چگونه بیان کنم. فقط امیدوارم هر چه زودتر آزاد شوند».

ایرج مصداقی، زندانی سیاسی دهه ۶۰ که در مخوف‌ترین و تاریک‌ترین روزهای تاریخ ایران مدتی طولانی را در بندهای مختلف این زندان گذرانده، به دویچه‌وله فارسی می‌گوید، پیش از انقلاب ۵۷ ساختمان‌های بند ۷ و ۸ ساختمانی سه‌طبقه و اداری در دو واحد و مشهور به “ساختمان‌های گارد” بودند، اما در پاییز سال ۱۳۶۰ با تغییراتی تبدیل به بندهایی برای نگهداری زندانیان شدند.

به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید

او “مرکز فرهنگی” مورد اشاره انوشه آشوری را سالنی ورزشی توصیف می‌کند که از سال ۱۳۶۰ با پر کردن بخش عمیق استخر و هم‌سطح‌سازی آن با قسمت کم‌عمق، به کارگاه خیاطی تبدیل شده است.

مصداقی می‌گوید: «در طبقه بالای همین سالن ورزشی، حسینیه قرار داشت؛ جایی که در دی‌ماه ۱۳۶۱ دادگاه اعضای دستگیرشده گروه اتحادیه کمونیست‌ها برگزار شد که اکثر آنها به اعدام محکوم شدند».

این زندانی سیاسی پیشین با اشاره به اینکه کارگاه ایجادشده در “مرکز فرهنگی” به منظور درآمدزایی همیشه مشغول به کار بوده، میگوید: «لباس‌های نیروهای بسیج و حتی لباس‌های معمولی آنجا دوخته می‌شد. در بالکن همین سالن کشبافی بود و کناره‌های استخر جوراب‌بافی قرار داشت. هر چیزی که به نوعی برایشان درآمدزایی داشت آنجا دوخته و تولید می‌شد و آن را جهاد می‌دانستند».

ایرج مصداقی با اشاره به ویدیویی که خبرگزاری قوه قضائیه “میزان” ساعاتی پس از انتشار خبر آتش‌سوزی با شرح “وضعیت بندهای زندان اوین پس از آتش‌سوزی” منتشر کرد می‌گوید، محل نشان‌داده‌شده در ویدیو “چند صد متر” با بند ۷ و ۸ زندان فاصله دارد و “باید با ماشین به آنجا رفت”.

شکنجه‌های روانی

انوشه آشوری که ۴۵ روز را در سلول انفرادی سپری کرده است، درباره شکنجه‌های روحی وحشتناک توضیح می‌دهد: «یک بازجوی اصلی داشتم، اما بیشتر اوقات حضور دیگران را در آن اتاق‌های کوچک بازجویی احساس می‌کردم. آنها تهدید می‌کردند که به اعضای خانواده‌ام آسیب می‌رسانند. کم‌خوابی، لامپی که ۲۴ ساعته بالای سرم روشن بود و صدای گریه‌هایی که از سلول‌های دیگر می‌شنیدم باعث اضطرابم شده بود. به همین دلیل برای رهایی از این اضطراب سه بار اقدام به خودکشی کردم و فکر کردم برای محافظت از اعضای خانواده‌ام شاید بهترین راه این باشد که دیگر وجود نداشته باشم».

آشوری در اعتراض به دستگیری ناعادلانه خود دست به اعتصاب غذا زد و در نتیجه ۱۷ کیلوگرم وزن کم کرد. او ۱۶۷۷ روز در زندان اوین محبوس بود تا اینکه دولت بریتانیا ۴۰۰ میلیون پوند بدهی خود را به رژیم جمهوری اسلامی پرداخت کرد و او به همراه نازنین زاغری-رتکلیف، دیگر شهروند دوتابعیتی، آزاد شد.

او اکنون در حال نوشتن کتابی درباره دوران حبس خود در زندان اوین است.

انوشه آشوری به تازگی در روز دوم اکتبر امسال در دو ماراتن لندن شرکت کرد، در حالی که پوستری درباره “گروگان‌های بین‌المللی” را بر سینه حمل می‌کرد و پوستر “زن، زندگی، آزادی” را در دست داشت.

آشوری به دویچه‌وله فارسی می‌گوید: «در حالی که می‌دویدم، همه آن دوستانی را که با من در آن حیاط کوچک زندان می‌دویدند تصور می‌کردم. انگار داشتم با صدای بلند با آنها صحبت می‌کردم. نمی‌توانم احساسم را توضیح بدهم. دردناک است که آنان هنوز همان رنج را می‌کشند بی‌آنکه بدانند چه زمانی آزاد می‌شوند. ذهنم، روحم و قلبم با آنهاست و به همین دلیل تا زمانی که همه آنها آزاد نشوند و به آغوش خانواده‌هایشان بازنگردند، ساکت نخواهم شد».

رویای “سقوط دیوار اوین”

نزار زکا، شهروند ۵۵ ساله لبنانی و دارای اقامت دائم آمریکا، دیگر زندانی خارجی در زندان اوین بود. او برای سخنرانی در همایشی از سوی شهیندخت مولاوردی، معاون رئیس جمهور وقت در امور زنان و خانواده، به ایران دعوت شد و پس از شرکت در مراسم و در راه بازگشت به فرودگاه برای خروج از ایران، توسط گروهی از نیروهای لباس شخصی ربوده و چشم‌بسته به زندان اوین منتقل شد.

این کارشناس فناوری اطلاعات به دویچه‌وله فارسی می‌گوید، روزی را تصور می‌کند که کسانی که در این زندان نگهداری می‌شوند “توسط معترضان آزاد شوند”.

او درباره لحظه بازداشتش می‌گوید: «من فارسی نمی‌فهمیدم و نمی‌دانستم چه اتفاقی دارد می‌افتد. شوکه شده بودم».

زکا چهار سال را به اتهام “جاسوسی برای آمریکا” در زندان اوین گذراند که مدتی از آن را در بند ۷ بود: «بند ۷ مملو از جمعیت بود و ۲۰ نفر در یک اتاق ۵ متر در ۵ متر بودیم».

مقامات جمهوری اسلامی او را برای “اعترافات تلویزیونی” تحت فشار گذاشتند، اما او نپذیرفت.

نزار زکا می‌گوید: «بازجو هر شش هفته یک‌بار می‌آمد و می‌پرسید که آیا چیزی برای گفتن دارم یا نه. و وقتی می‌گفتم نه، دوباره مرا به بند باز می‌گرداندند».

به گفته زکا، بازجویی گاهی خشونت‌آمیزتر هم می‌شد: «وقتی به سؤالات آنها پاسخ نمی‌دادم، من را در نیمه تاریک اتاق در وضعیت زشت نشسته یا ایستاده قرار می‌دادند تا زمانی که خسته و بیهوش می‌شدم. بعد شروع به راه رفتن و صحبت با هم می‌کردند و ناگهان پایشان را روی دستم می‌گذاشتند و می‌گفتند، اوه، ببخشید اصلا متوجه نشدیم. این مثل یک بازی است؛ یک بازی احمقانه».

این شهروند لبنانی همچنین ۱۸ ماه را در سلول انفرادی گذراند و در اعتراض به حبس خود بارها دست به اعتصاب غذا زد.

زکا می‌گوید، در مدت حبس در سلول انفرادی او را در یک اتاق کثیف دو متر در چهار متر با “چراغی همیشه روشن” نگه داشته‌اند: «در آن سلول هیچ چیزی نبود. فقط دو پتو بود که یکی را به عنوان فرش استفاده می‌کردم و دیگری را رویم می‌انداختم. انواع عفونت‌ها را گرفتم، چرا که اکثر بالش‌ها و پتوها کثیف و آلوده به حشرات بودند».

او در بخش دیگری از سخنانش می‌افزاید: «در ماه‌های اکتبر و نوامبر هوا سرد بود و اجازه نداشتیم جوراب داشته باشیم. فقط دمپایی داشتیم، حتی زمانی که می‌خواستیم بیرون قدم بزنیم. این تجربه خیلی زشتی بود».

جمهوری اسلامی در ژوئن ۲۰۱۹ پس از درخواست میشل عون، رئیس‌جمهور لبنان، نزار زکا را آزاد کرد.

نزار زکا پس از آزادی به همراه گروهی از زندانیان سیاسی سابق یک سازمان غیردولتی حامی زندانیان به نام Hostage Aid Worldwide (کمک به گروگان‌های سراسر جهان) را با این هدف تاسیس کرد که آنچه بر آنها رفته، گریبانگیر دیگران نشود.

زکا می‌گوید: «وقتی در اوین بودم، آرزو داشتم که آتش‌سوزی بزرگ یا زلزله‌ای رخ دهد و دیوارهای زندان فرو بریزد و همه ما فرار کنیم و به خانه برگردیم. امیدوارم این رویا محقق شود و همه زندانیان به زودی توسط معترضان آزاد شوند».

او در پایان از علاقه‌اش برای بازگشت دوباره به ایران می‌گوید: «امیدوارم این رژیم از بین برود و همه ما بتوانیم به این کشور دوست‌داشتنی برگردیم و مردم دوست‌داشتنی ایران را ببینیم».

مدیرکل مطبوعات وزارت ارشاد گفت، هیچ فردی در تهران به دلیل فعالیت مطبوعاتی‌اش دستگیر نشده است. بیش از ۴۰۰ روزنامه‌نگار در بیانیه‌ای از قوه قضاییه خواسته‌اند ”چشم‌های جامعه را کور نکنند و روزنامه‌نگاران را آزاد کنند”.ایمان شمسایی، مدیرکل مطبوعات و خبرگزاری‌های داخلی وزارت ارشاد روز سه‌شنبه ۱۰ آبان ادعا کرد: «هیچ فردی در تهران به‌خاطر فعالیت رسانه‌ای دستگیر نشده است».

او با این توضیح که “منظور ما از خبرنگار، افرادی است که به صورت حرفه‌ای در تحریریه‌ها به کار مشغولند یا حتی به شکل حق‌التحریر یا حق‌التصویر با رسانه‌ها در حال حاضر کار می‌کنند” تصریح کرد: «به عنوان مثال یکی از بازداشت‌شدگان در قسمت حروف‌چینی کار می‌کرده یا شخص دیگری محکومیت قبلی داشته و حکمش اجرا شده است.»

در ابتدای اعتراضات به مرگ مهسا امینی، الهه محمدی و نیلوفر حامدی بازداشت شدند. این دو خبرنگارانی بودند که اولین گزارش‌ها از ضرب و شتم مهسا امینی و انتقال او به بیمارستان را منتشر کردند و پس از مرگ او از مراسم تشییع پیکرش گزارش دادند.

وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه روز جمعه ۶ آبان در بیانیه مشترکی این دو نفر را متهم به همکاری با سرویس‌های اطلاعاتی و جاسوسی خارجی کرده و نوشتند: «انتشار اولین عکس از مرحومه امینی روی تخت بیمارستان توسط “ن.ح” صورت گرفت که از آموزش‌­دیدگان همین دوره‌­ها در خارج از کشور بود. او با استفاده از پوشش خبرنگاری از اولین افرادی بود که در بیمارستان حضور و استقرار یافته، به تحریک بستگان متوفی و ارسال اخبار جهت­‌دار پرداخت. همچنین است اقدامات “الف.م” که با استفاده از همان پوشش با حضور فوری در شهرستان سقز، به تحریک اطرافیان مرحومه، کارگردانی برخی صحنه­‌ها و انعکاس اخبار و تصاویر جهت­‌دار از مراسم تشییع، تدفین و تجمعاتِ شکل­‌گرفته در آن شهر به ایفای مأموریت پرداخت. این فرد نیز آموزش­‌دیده­‌ دوره­‌های رژیم مافیایی آمریکا در کشورهای خارجی است؛ ضمن آن­که هر دو نفر نقش منابع اولیه­‌ خبرسازی برای رسانه­‌های بیگانه را ایفا کرده­‌اند.»

این نخستین بار نیست که جمهوری اسلامی منتقدان خود و روزنامه نگارانی را که در باره معضلات اجتماعی و سیاسی و اقتصادی کشور گزارش داده ااند، به “همکاری با کشورهای خارجی” متهم می کند.

بیشتر بخوانید: قوه قضاییه: تشکیل پرونده برای بازیگران، روزنامه‌نگاران و ورزشکاران

بیانیه ۴۰۰ روزنامه نگار

۴۰۰ روزنامه نگار و فعال رسانه‌ای در بیانیه‌ای تاکید کرده‌اند که همکارانشان “طبق مسئولیت حرفه‌ای و در رسانه‌های قانونی کشور عمل کرده‌اند”.

نویسندگان این بیانیه تصریح کرده‌اند که روزنامه‌نگاران بازداشت شده از حقوق شهروندی خود محروم بوده و به وکیل دسترسی نداشته‌اند و “پیش از برگزاری دادگاه علنی و پیش از ارائه هرگونه اسناد یا مدارک محکمه‌پسند مورد اتهام قرار گرفته‌اند”؛ که اشاره ای است به بیانیه مشترک اطلاعات سپاه و وزارت اطلاعات.

بیشتر بخوانید:ٰ “بی‌خبری” از سرنوشت چهار روزنامه‌نگار زندانی در اوین

این فعالان رسانه‌ای از قوه قضاییه خواسته‌اند، “با اعمال شفافیت و رعایت قانون، دسترسی هرچه سریع‌تر همکاران‌مان به حقوق قانونی‌شان ازجمله دسترسی هرچه سریع‌تر به وکیل منتخب را فراهم کند”.

امضاکنندگان این بیانیه همچنین خواهان آزادی همکاران رسانه‌ای خود از جمله الهه محمدی و نیلوفر حامدی شده‌اند.

بیانیه غیرشفاف انجمن روزنامه‌نگاران ورزشی

با گذشت بیش از ۴۰ روز از آغاز اعتراضات سراسری و دستگیری دهها خبرنگار و عکاس، “انجمن عکاسان و خبرنگاران ورزشی” بیانیه‌ای صادر کرده و در آن بدون نام بردن از خبرنگاران و عکاسان دستگیر شده، خواهان “سعه صدر” نهادهای مسئول در رابطه با منتقدان شده است.

نیلوفر حامدی، آریا جعفری، سعیده فتحی و احسان پیربرناش از جمله خبرنگاران و عکاسانی هستند که عضو انجمن عکاسان و خبرنگاران ورزشی بوده و طی هفته‌های گذشته، از سوی نهادهای امنیتی و اطلاعاتی بازداشت شده‌اند.

بیشتر بخوانید: ۲۱ روزنامه‌نگار در جنبش اعتراضی اخیر ایران بازداشت شده‌اند

احسان پیربرناش و سعیده فتحی، روزنامه نگاران ورزشی روز شنبه ۷ آبان بازداشت شدند.

به گفته ناظران، “انجمن‌ نویسندگان‌، خبرنگاران‌ و عکاسان‌ ورزشی” از جمله انجمن‌هایی است که با ظاهری غیردولتی و مستقل ولی در اصل با اعمال نفوذ مقامات دولتی در پوشش انجمن‌های صنفی فعالیت می‌کنند.

ادامه بازداشت خبرنگاران

کمیتهٔ حفاظت از خبرنگاران اسامی ۴۶ روزنامه‌نگاری را که در جریان اعتراضات اخیر دستگیر شده‌اند منتشر کرده است. خبرنگارانی چون نوید جمشیدی، میلاد فدایی اصل، محمد زارع فومنی، حسین رونقی، روح‌الله نخعی، مجید توکلی و صبا شعردوست نامشان در این لیست است.

بر اساس این گزارش ۱۳ نفر از این لیست با قید وثیقه آزاد شده‌اند.

این گزارش در روزهای آغازین اعتراضات منتشر شده اما دستگیری روزنامه نگاران همچنان ادامه دارد.

روز دوشنبه، نهم آبان، اخباری از بازداشت مرضیه امیری، همکار روزنامه “شرق” منتشر شد. او از امضاکنندگان بیانیه‌ای بود که نویسندگان آن ضمن انتقاد شدید از دستگاه‌های امنیتی خواستار آزادی خبرنگاران زندانی شده‌ بودند.

وحید شمس‌الدین‌نژاد، روزنامه‌نگار ایرانی شبکه آرته فرانسه نیز در روز ۲۸ سپتامبر (ششم مهر) در سقز بازداشت شد. در بیانیه‌ای که در روز شنبه ۲۹ اکتبر (هفتم آبان) توسط شبکۀ آرته منتشر شد آمده است که فعالیت وحید شمس‌الدین نژاد در ایران با مجوز بوده و او در تاریخ ۲۴ سپتامبر اعتبار نامۀ رسمی و همچنین مشخصات کارت خبرنگاری خود را در اختیار مقامات جمهوری اسلامی قرار داده است.

وی در روزهای نخست مأموریت خود موفق شد دو مصاحبه تلفنی و یک گزارش ویدئویی برای تحریریۀ اخبار آرته انجام دهد.

یلدا معیری یک عکاس-خبرنگار دیگر است که در اولین روزهای اعتراضات پس از مرگ مهسا امینی دستگیر شد و همچنان در بازداشت به سر می‌برد.